My Lasting Minutes

In die stilte van 'n dowwe kamer,
Waar skaduwees dans en gedagtes saamhamer,
'n Digter worstel stil met sy muise,
Tussen die rymelary en keuses.

Elke woord, 'n las op sy siel,
Sorgvuldig gevorm om die vers te verniel.
Met ink en papier langs hom neer,
Grawe hy diep waar sy gedagtes leer.

Sy woordeboek en tesourus, oud en deurblaaide,
Fluister geheime in lettergrepe wat nie vervaag nie.
Reëls ontstaan, rou uit gedagtes gegrou,
In die stil stryd waar betekenis ontvou.

Lange nagte alleen met monoloog,
Waar elke vers veg vir sy plek in die oog.
'n Eensame tog deur die geestelike doolhof,
Om die lig te vind wat deur duisternis stof.

Sonnets ontstaan uit die sweet van die voorhoof,
Elke strofe 'n belofte, 'n ernstige gelofte.
Om emosies uit die diepte te kerf,
Waar woorde geplant word vir die hart om te erf.

Vir die digter, is hierdie kuns 'n ernstige ritueel,
'n Smedery van donkerte na lig, so feëriek en reëel.
Alleen staan hy daar, sy pen sy swaard,
In hierdie stille strewe om die ongesproke te verklaar.