My Lasting Minutes

In kamers vol, maar tog so stil,

Ek praat, maar niemand hoor my wil.

Onsigbaar tussen almal saam,

Gevang in vlees, verloor my naam.

'n Skadu wat verdwyn in lig,

'n Gees wat swyg, geen vriend in sig.

Verweerde drade, een vir een,

Tot net ek oor bly, man alleen.

Die oë sien, maar kyk verby,

Geen hand word uitgesteek na my.

My lag verstom, my stem word sag,

Soos mis wat wyk voor môrelig.

Ek roep. Ek wag. Geen antwoord kom.

My wêreld raak al hoe meer stom.

Geen plek meer by die vuur se gloed,

Net asem oor... sonder bloed.

Dis nie die dood wat eerste wen,

Maar dat mense jou langer nie meer ken.

Wanneer jou naam nie meer verskyn,

Begin 'n mens al klaar weg kwyn.

Nog soek ek in die donker lig,

'n Oog wat my weer raak kan sien.

Een stem wat sê: "Jy hoort nog hier.
"
En laat my weer... bestaan tussen my mense.