My Lasting Minutes

In skerwe lê ’n lewe eens heel,

Vergete oomblikke wat niemand meer deel.

Die puin van gister rus in stilte koud,

Net fluisteringe bly, van geheime oud.

Sagte lig val deur ’n oop vensterruit,

En stof vertel waar trane eens wou uit.

Wat eers gevul was met lag en lewe saam,

Verdwyn nou stil, soos skadu sonder naam.

Herinneringe klou aan tyd se brose hand,

Soos spore wat verdwyn in droë sand.

Net sagte eggo’s sweef nog deur die lug,

Van vreugde wat nie ooit weer keer terug.

In skaduwees beweeg hul bleek en lig,

Vergete stemme sonder vorm of gesig.

’n Liefde wat eens helder was en vry,

Lê nou in stilte waar die jare gly.

Die tyd kan nooit uitwis wat eenmaal was,

Elke lag en tree leef voort in elke pas.

Soos ’n huis wat stadig voor die winter swig,

Bewoon deur spoke in die maan se lig.

Wanneer die maan oor stiltes helder waak,

En die wind sy sagte ou herinneringe raak,

Hoor jy weer die stemme van lank gelede se tyd,

Waar liefde nog gedans het sonder spyt.

En vir ’n oomblik, voor die nag vervaag,

Word die verlede weer ’n lewende verhaal.

Dit dans deur pyn en verlore jare heen—

Om jou te herinner: alles was nie te vergeef.