My Lasting Minutes

Ver van my geboorteland se klei,
'n Uitlander in 'n vreemde wêreld bly.
Verlate vriende, familie se skaduwee,
In hierdie vreemde plek moet ek leef.

Die nagte is lank, die dae so vreemd,
Ek dra die las van die wat ek eenmaal geken het.
Banneling se pad is eensame en koud,
Soekend na 'n tuiste, 'n nuwe wêreld, oud.

My hart verlang na die velde van goud,
Na die braaivleisvure, die stories wat ons vertel het, oud.
Maar hier, in 'n nuwe land se skoot,
Moet ek my wortels plant, met swaar gemoed.

Elke dag is 'n stryd, 'n geveg om te oorleef,
Tussen gesigte onbekend, soek ek na my eie.
Verbygaande blikke, geen groet of lag,
In die soeke na 'n plekkie, wat my naam dra.

Ek dink aan die Boere van ouds se moed,
Vierhonderd jaar se geskiedenis, diep in my bloed.
Maar nou, in 'n land ver en wyd,
Bou ek 'n nuwe toekoms, met hoop en stryd.

My kinders, my vrou, die rede vir my vlug,
Vir hul veiligheid het ek die verlede gelug.
Ek bid elke aand, met trane in my oog,
Dat hierdie offer was die moeite werd, dat ek reg gekies het, tog.

Die briewe van die huis, word minder met tyd,
Familie en vriende, hul liefde vervaagd in die stryd.
Sommige noem my verraaier, 'n man sonder eer,
Maar ek dra die seer, vir my mense, weer en weer.

Soos die Israeliete, in Egipte se slawerny,
Vasgevang in 'n land, waar ek my plek nie kry.
Ek bou en ek swoeg, met hoop in my hart,
Dat ons eendag sal vind, 'n nuwe lewe, 'n vars ‘start’.

Elke dag 'n gebed, elke aand 'n wens,
Dat my kinders hul pad sal vind, binne hierdie vreemde grens.
Dat hul geloof sal bly, sterk soos 'n rots,
In 'n wêreld wat verander, soos 'n stroom se klots.

So bly ek 'n banneling, met 'n hoopvolle gees,
Soekend na vrede, in 'n land wat ons vrees.
Mag God my vergewe, vir die keuses wat ek maak,
Vir die liefde van my familie, en die toekoms wat ek waak.