My Lasting Minutes

Ons kom hierdie wêreld binne, klein en teer,
met harte wat liefhet, onskuldig vir meer.
In sagte arms begint ons hoop, ons groei,
in drome van liefde wat altyd bloei.

Maar soos ons beweeg deur lewensbane,
vergaan ons harte in pyn se banale.
Stukkend, kleiner, steeds meer verskans,
Die liefde raak stil, verloor sy glans.

Tog diep in ons, ’n fluistering leef:
"Onthou die kind wat maklik kon vergeef!
’n Hart vol liefde, sag en opreg,
bring lig wat help die donker veg."

So bly tog liefkry, ten spyte van seer,
Bou brue na hoop, leef sonder terughou of keer.
Jou kindhart, so rein en vry,
is wat die wêreld nodig het om mooi te bly.