My Lasting Minutes

Sy loop waar stilte nie durf gaan,

Op spits-tone waar drome vergaan.

’n Fluistering in satyn gespan,

gesmee in pyn wat min verstaan.

Haar ruggraat boog, haar asem vlam,

Sy sny die lug soos net sy kan.

Elke draai en val en sprong —

’n Stil gebed, ’n woordelose song.

Hul sien die kant, die helder lig,

Maar nie die blou wat weggesig.

Hul klap vir styl en vlerkgevleg,

Maar weet nie watter staal dit verg.

Sy buig, maar breek nie; sweef, nie vlug —

’n Storm wat soos ’n somer sug.

Sy voel die musiek in haar gebeente,

En dans die waarheid sonder gemeente.

’n Vlugtige gees, ’n vuur getem —

’n Siel wat vlieg, te wild vir stem.

Nie net ’n meisie in satyn se kleed —

Maar kuns wat asemhaal en leef.