My Lasting Minutes

In swartste nag, onder die ou vloek se gewig,
soek twee verlore harte mekaar teen die dood se gesig.
Die tuin is ver weg, die vrug al eeue verteer,
maar diep in die mens bly die honger nog keer op keer.

Haar liefde roep soos water onder droë grond,
sy vuur antwoord terug uit ’n donker wond.
In omhelsing bou hulle ’n geheime Eden van vlees en gees,
en vir één kort nag hou die pyn op om te wees.

Die nag word hul tuin, hul aanraking die boom van lewe,
hul lippe die antwoord wat verlore dae wou gewe.
Hulle drink uit mekaar soos dorsiges uit ’n stroom,
en vir ’n asem lank lyk die wêreld weer soos ’n droom.

Verlore in arms, in die val van asem en vel,
word die wêreld stil en die dood se stem sag en fel.
Want liefde, al is dit gebroke en menslik klein,
onthou nog die pad waar God se lig wou skyn.

Maar sterre verbleek en die ooste kleur rooi,
die môre kom nader met sy onvermydelike tooi.
En soos die engel van ouds met sy vlammende swaard,
staan die dag weer wag tussen mens en die tuin bewaar.

Hulle klou aan mekaar soos vuur aan droë hout,
soos mense wat weet wat verlore is — en dit nog onthou.
Bang vir die lig wat hul paradys weer sal steel,
bang vir die wêreld wat alles verdeel.

In die laaste minute voor die donker breek,
hou hulle vas aan iets wat geen vloek kan breek.
Al bring die dag weer lyding en stof en stryd,
weier hul hande om te glo aan afstand en tyd.

Passie en pyn meng soos wyn met as en traan,
en al moet die paradys weer uit hul vingers glip,
bly daar iets oor wanneer die eerste sonlig slaan— 

dat twee siele vir één nag onthou het:
ons was gemaak vir méér as die Val.