My Lasting Minutes

Oor ‘n Vrystaat dorpie hang die wolke swaar,
Doer onder in ‘n klein kamertjie verlate, sit en dink hy aan haar.

Die wolke daarbo, dreun soos ‘n dier wat grom,
Hy wonder of sy nog somtyds dink aan hom.

Die wind begin nou ook te waai,
En hy wonder wat sy doen, daar onder in Mosselbaai.

Wit is die blitse wat skielik slaan,
Oor sy wang loop die blinkspoor van ‘n traan.

Gevolg deur die blitse is deurdringende reen,
Hy vloei weg in riviere, wie weet waarheen.

Die reen trek diep in die droë aarde in,
Slaap het hom oorweldig, en sy gedagtes binnegedring.

Dan! breek die son weer deur,
Is dit ‘n nuwe dag om weer te probeer?

Buite hoor ek hoe die voeltjies klaar begin het om te sing …..