In die dieptes van die see so blou,
Lê 'n maalstroom, wild en rou.
'n Kolkende vorteks, fel en sterk,
Waar plesier en pyn saamwerk.
Golwe fluister teen jou vel,
'n Sensuele aanraking, intens en fel.
Draaiend in 'n ewige dans,
Gee dit die siel 'n vurige kans.
Die vreugde van passie, soet en diep,
Verdoof die smart wat ons moet stiep.
Vir 'n oomblik is alles reg,
Die wêreld se pyn op 'n afstand geveg.
Plesier glinster soos die son se strale,
Verdring die donker skadu's tale.
In daardie oomblikke van intense genot,
Verdwyn bekommernisse in die groot heelal lot.
Vingers streel en liggame smelt,
In vurige passie, ons ongestel.
Lippe ontmoet in 'n koorsige storm,
Elke aanraking ’n vurige hermvorming.
Maar soos 'n maalstroom, wyd en diep,
Vang dit ons vas, ons kan nie ontsnap.
Plesier bring 'n kortstondige rus,
Terwyl die pyn wag, sonder 'n kus.
Jou asem teen my, so warm en naby,
Intimiteit maak ons los en vry.
Elke aanraking, elke sagte sug,
Neem ons hoër, na 'n plek van lug.
Bene verstrengel en harte in vlam,
Verlore in mekaar se verhitte blik, saam.
Sweet en fluisteringe, kreune en sugte,
In passie se vuur, eet ons Edens’ vrugte.
Verslaaf aan die draai, in kolkende gees,
Is ons gevangenes in ons vlees,
Elke golf bring 'n nuwe sensasie,
Van vreugde en smart, in 'n ewige variasie.
Wanneer die storm van passie verdwyn,
En die ruspos van liefde vervaag, pyn.
Kom die swaarkry van die lewe weer in sig,
Met al sy laste, swaar, strydig.
Maar die herinnering aan daardie vreugde,
Die oomblikke van passie, so teer en beulde,
Gee ons krag om weer te veg,
Teen die wêreld se swaarkry, sonder gebrek.
In die maalstroom van lewe en liefde,
Vind ons beide pyn en genot, ons druïde.
Elke ervaring, 'n les wat ons leer,
Dat plesier en pyn onafskeidbaar verkeer.
Leave a Reply