Jou lippe druk teen myne, soos die sap van soet granate,
Ek proe die vrug van jou begeerte, ons smag, ons wag nie late.
Jou skaamheid val soos blare in die wind,
Ons takke vleg saam, waar ons liefde begin.
Ek bring vir jou druiwe, met die geur van vars gesny,
Ons harte klop in wingerdstokke, gebind in samesyn.
Ons vrugte is ryp, oorvol van drange,
Soos ranke om mekaar draai, ons honger onverbange.
Ons liggame is wingerdstokke, geknoop en gespan,
Elke aanraking soos reën, voed ons lus wat onverbaan.
Ons liefde is 'n wildboom, diep gewortel in die grond,
In die nag se donker, groei ons honger, in samesyn en bond.
Jou siel ontbloot soos ryp vye wat oop bars,
In die soetheid van jou ekstase, raak ek gedig en verward.
Soos druiwe wat pers, pers ek jou genot,
Elke druppel van jou wese, is my woeste lot.
Jou onskuld is 'n wit bloeisel, sag en fyn,
Maar binne die kelk, is jy vol warm samesyn.
Jou oggendglimlag is die eerste lig van dagbreek se skyn,
En tussen skemer en die nag, sal ons liefde nooit verdwyn.
Ons eet mekaar soos vrugte uit die tuin,
Elke soen is 'n slukkie van die wingerd se wyn.
Met elke hap, elke teug, groei ons lus,
In hierdie tuin van wellus, raak ons vrugte tot stof en rus.
Leave a Reply