My Lasting Minutes

Onder die gloed van ’n flikkerende skerm,
Staan ’n koninkryk op – met terme koud en ferm.
Hier, in die hof van gekeurde prag,
Dans ek vir harte, dag-na-dag.

’n Nar gekroon in ’n digitale waan,
Soek ek goedkeuring in lug wat vergaan.
Elke "like" ’n juweel, elke "share" ’n troon,
Maar niks is werklik – ek dra geen kroon.

Die skare juig terwyl die musiek bly speel,
Roep my naam soos ’n held wat hulle nie verveel.
Maar sodra ek struikel, raak die lied weer stil,
En soos mis verdwyn hulle, koud en kil.

O, hoe verstrooi hul! Die spoke van die "feed",
Geen trou gebind – net hul honger se leed.
Hul vat my lied, my vuur, my gees,
En los net as waar daar was ‘n fees.

Somber glimlag ek vir die leegte se koor,
In dié teater van ydelheid, hard en doof.
Want roem is ’n skadu, ’n wind wat verdwyn,
So vlugtig soos blare in Herfs se skyn.

LAAT DIE GORDYN VAL!, laat stilte oorheers,
Ek skeur die masker wat my siel beveel.
Laat die wêreld hul leë refrein behou—
Ek soek ’n liefde wat nooit verflou.