My Lasting Minutes

Daar was ’n man met trots in sy gees,
Wat geleef het vir homself, geen God het hy gevrees.
"Ek sal geniet, ek sal my plesier hê,
En net voor my einde, sal ek my slegte maniertjies opsê."

So loop hy sy pad vol wêreldse lus,
Met rykdom en mag wat vergewis.
Hy gee nie om vir leed en smart,
Sy siel word koud, sy hart verhard.

"Wanneer ek oud is, en die dood my roep,
Sal ek na God draai, met vroomheid so soet.
Ek sal Hom smeek, Hy sal my vergewe,
En ek sal die hemel ná my lewe belewe."

Die jare glip verby, sy liggaam verswak,
Hy draai na God, met sy valse pakt.
Hy vou sy hande, sy lippe bid,
Maar sy siel bly leeg, sy hart is stil.

Hy dink hy kan God se guns mislei,
Met slim woorde, en ’n gesig wat vly.
Maar toe hy voor die Regter staan,
Word sy leuens blootgelê, sy masker vergaan.

"Jy dink my genade is iets om te koop,
’n ruiltransaksie, ’n listige hoop.
Maar genade is rein, toeganklik vir die opregtes,
Nie vir dié wie se harte met leuens bedek is."

Die man beef nou, sy skema is geskend,
Sy jare van sonde deur God verwent.
Hy het genade deur trots gemis,
En die ewige lewe verloor gewis.
*
Weet dit vandag, jy wat dalk beplan,
Om God se genade te speel in jou hand.
Genade is nie ’n spel of ’n fees,
Maar ’n gawe van liefde, suiwer en onbevrees.

Soek Hom nou, terwyl Hy naby is,
In vreugde, in hartseer, in werklikheid by jou is.
Moenie wag tot jou dae vervloei,
Want God se genade vra waarheid en groei.

Stel nie uit nie, want wie kan weet,
Wanneer die dood jou tyd opeet?
God se liefde is groot, Sy genade is vry,
Maar net vir die opregtes wat Hom nader laat bly.