My Lasting Minutes

Ek loop alleen, maar nie verdwaal,
deur stof en vlam, deur roes en staal.
Nie vir applous of skare se lof—
ek dien ‘n Koning hoog, met eer en stof.

Ek het gebloei in donker grond,
my twyfel stil, diep afgerond.
Ek dra gewigte wat min kan sien,
Met waarheid vas, hou ek aan dien.

Hulle sê ek’s hard, nie geneë—
maar ruggraat breek waar jy meegee.
My woorde sny, maar nooit met haat,
dis net die waarheid—skaal vir maat.

Ek het haar lief—my vrou, my lig—
sy staan vas, as ek soms swig.
My seuns leer ek: moenie vlug,
staan sterk soos staal, gryn in jou murg.

Ek glo in God, nie staatsgesag,
ek sien deur maskers, deur hul lag.
Die wêreld kroon die swakkes en dwase—
terwyl ware helde smag na ‘n oase.

Maar nog steeds bou ek, ploeg ek voort,
nie vir naam, maar wat reg is en hoort.
Ek kap 'n pad deur rotse vas, want niks van waarde kom ooit pas.

Nou vra jy wat stook my vlam nog vandag?
Dis nie net pyn of ou onreg wat plaag—
dis hierdie wete, skoon en klaar:
om te bewaar wat ek koester, tot in my laaste jaar.