My Lasting Minutes

Eens ’n jong man met oë vol lig,
’n Hart so oop, en gees gewillig. 
Vertrouend in alles, maklik mislei,
Onbewus van skadus wat draai en verlei.

Die lemme die tref, die wonde diep,
Lang nagte verby, te moeg om te skree, te piep. 
Maar littekens begin vorm ’n skild, hard en sterk,
Elke seer nou ’n waarheid, geen leuen meer wat werk.

Van slagoffer se pyn na wysheid se vuur,
die siel word sterker, die hart aangevuur.
Houe-op-houe, maak die aanvalle sag,
Weerbaarheid groei waar vrees eens was.

Nou staan daar ’n reus met ’n vaste blik,
’n Gees gesmee deur die lewe se skrik.
’n Sterk hart dra nou die littekens se merke,
Elkeen ’n bewys van hul innerlike werke.

Die vuur wat brand, het die gees gevorm,
Wysheid gekweek, karakter hervorm.
In die diepte van pyn, het lig begin straal,
’n Hart vol begrip, onwrikbaar en bepaald.